Remco typt . . .

Man!  Vanavond liep ik zoals wel vaker een ronde met de hond. Een lange ronde door het recreatiegebied,  in het donker,  het waait zonder guur te zijn al regent het met vlagen. Er zijn mensen die vinden dat er straatverlichting moet komen voor de veiligheid in het recreatiegebied. Ikzelf vind het heerlijk dat je in een relatieve donkerte kan lopen. In dat donker ben je toch meer alleen,  zie je minder,  is er minder afleiding,  ben je alleen met jezelf en je hond. Zo loop ik daar dus in het donker. Alsof ik even zonder anderen ben. Gewoon stappen, links rechts links rechts. Ritme creëren, cadans voelen . Om te overdenken of juist even niets te willen behalve dat ritme, die cadans, de woorden links en rechts. Warme pet op mijn hoofd. Duitse pet. Warm, waterafstotend, met UV protectie. Dat laatste was van de zomer handig, nu is het waterafstotende de grote plus. Geef mij maar donker. Dat alles samen kan komen zonder dat het zichtbaar is. Halverwege was ik...

-Kunt u er tussen? -Ja hoor,  zeker,  blijf rustig zitten mevrouw. In de bus zit bij de plek waar de banken tegenover elkaar geplaatst staan een oudere dame met een rolkoffer tussen de benen. Ik neem plaats op de stoel voor haar. -Waar gaat de reis naartoe? Ze noemt een plaats in Wales en een plaats in Schotland. -Het zal de laatste keer zijn hoor. Hernia. Ik ga met het vliegtuig. Voorheen altijd met het veer. En daarvoor toen mijn man nog leefde met de eigen auto en caravan op  de veerpont.  Maar mijn man is dood. Ik wil wat zeggen maar ze draaft lekker door. -We deden alles samen. Maar de vakanties gingen we altijd met de caravan. Alles deden we zonder hulp. Nu heb ik hulp nodig. Ik heb een hernia en  vorige week viel ik waardoor mijn pols is gebroken. Ziet u? En vanmorgen doe ik een keukenla dicht,  zit mijn vinger er tussen. Ze toont me een blauw gele vinger. -Doet heel erg zeer maar ja ik wil toch naar mijn vrienden en ik ben sterk hoor. Ja ik...

Op dit vroege tijdstip nog niet helemaal wakker gaapte Marije nog een keer en wierp toen verveeld een blik naar buiten alwaar het bij het neerkomen onze ochtendrust bruusk verstoorde. 28/5/2015 Na het afronden van een monologue intérieur wierp zijn karakter de vraag op in hoeverre alles ontsproot uit de realiteit, de fantasie of een meervoudige persoonlijkheid? 2/2/2014 Normaal gesproken hebben Marije en Brian eigenlijk nooit een verschil van inzicht. Of het nu privé of zakelijk is, over de te varen koers zijn ze het altijd eens. Tot vandaag. Er moest een beslissing genomen worden. Meteen van het begin had Brian al onenigheid met haar over deze kwestie. Ze kwamen niets verder, maar toen Marije toch opeens bakzeil haalde verraste hem dit dusdanig dat hij met een luide plons en veel spetters in het water geraakte. 9/10/2018 Marije heeft vanmiddag zomaar een hennetje van een boerderij gegapt, in één keer draaide ze het zo de nek om. Terwijl Marije de kip op het spit rijgt zegt ze;...

Ze ligt in bed. Gedwongen. Niet haar eigen bed. Een wit stalen frame draagt een hard matras. Lichtblauwe wollen deken en hard gesteven laken,  strak ingestopt. Banden om haar polsen. Banden om haar enkels, een soort van muilkorf om haar mond waardoor ze geen woord kan uitbrengen. Om haar te beschermen. Zodat zij zichzelf geen kwaad doet. De jeuk op haar neus neemt steeds meer plaats in, beïnvloedt haar denken. Het denken, haar brein, een plaats waar een gekmakend debat plaats heeft tussen de stemmen in haar hoofd. Stemmen die mooie dingen willen,  plannen maken voor betere tijden. Stemmen die alles kapot willen maken, die elk idee voorzien van een negatieve kanttekening. Stemmen die schreeuwen en stemmen die ergernis wekken door dusdanig zacht te spreken dat ze net niet verstaanbaar zijn. Zinvolle stemmen en stemmen die niets te vertellen hebben behalve dat ze bijdragen aan de chaos in haar hoofd. Mensen zeggen dat ze het zelf wil die stemmen. En ergens kan ze dat ook ni...

Maandag, 2 maart 1992. Naar het station in alle vroegte. Enkeltje Hollandsche Rading. Lichting 3/92 meldt zich aan de poort van de Korporaal Oud-Heusden Kazerne. Jongens uit alle hoeken van de samenleving. Studenten, jongens met net middelbare school. Allen ingedeeld bij het Regiment Geneeskundige Troepen. Eén ding is duidelijk, de komende drie maanden moeten we het samen doen. Samen slapen in kamers voor 4 personen. Samen ontbijten, samen de kamers schoonmaken, samen op appel. Samen. Kameraden. . . . in de viertonner, Daf YA-4442, we kennen elkaar nu een week. In ieder geval elkaars achternaam. Sommigen dragen onder hun standaard uitrusting sportschoenen. Scheenbeenvliesontsteking, door de hoge schachten van de zwarte kistjes. Ik noem ze mietjes. Vrouwen worden hoeren. Eén week en mijn taalgebruik verschuift. Ik pas me aan. Ik wil mee doen. Eén van de mannen zijn. We kijken naar achteren. Op het fietspad zien we 3 meisjes fietsen. Eén van ons fluit op zijn vingers. Het is Gomez...

-Goedemiddag meneer mogen we u wat vragen?  -Dat ligt er aan?  -Waaraan meneer?  -Wat u mij wilt vragen, maar stelt u de vraag maar.  De vragenstelster kijkt naar de jongedame naast haar.  -Wij zijn bezig met een project, een onderzoek. Wij onderzoeken hoe het is gesteld met de fantasie van de Nederlander.  -Lastig onderzoek.  Opper ik.  -Nou dat valt wel mee, ik zou u willen vragen of u zo maar een verhaal zou kunnen vertellen aan mij.  -Dat is lastig. Ik ben namelijk op weg naar mijn psychiater. Ik loop al een tijdje bij die man. Een rare man trouwens. Goed beschouwd ben ik denk ik normaler dan hij is. Maar goed. Laat ik verder gaan. Ik loop dus al een tijdje bij die vent. Of eigenlijk zit ik daar dus voornamelijk. Nu ja, het is dus zo dat ik eigenlijk vind dat ik de redder van de wereld zou kunnen zijn. Ik ben namelijk een open persoon. U heeft dat gemerkt want u durfde mij zo maar aan te spreken. Ik kom dus inderdaad altijd betrouwbaar ov...

Het groen voor dit bedrijvenverzamelgebouw is lange tijd terug als onderhoudsarm bestempeld. Een fiets waarvan zadel en voorwiel missen staat met een verroest kettingslot aan het fietsenrek. Iets links van de entree zie ik een verveloze rookpaal. Ik stap naar voren, langzaam en schokkerig gaat de schuifdeur open. Het eerst gedeelte van de hal is kleiner dan je van een groot kantoorgebouw als dit zou verwachten en samen met het sleetse tapijt slaagt dit alles er goed in het beeld dat tot nu toe in mijn hoofd heeft postgevat te bevestigen. Mocht dit gebouw ooit een glorietijd gekend hebben dan ligt deze ver terug. Naast de grote glazen deur een keur aan knopjes met achter vergeeld plastic de namen van de hier gevestigde bedrijven. Ik tel snel het aantal knopjes waar geen naam bij staat, het was sneller geweest degene te tellen met naam. Ik signaleer de naam die behoort bij het doel van mij bezoek. Ik druk. Er kraakt iets, ik noem mijn naam, de deur klapt met hoge snelheid open. Twee sta...