Remco typt . . .

Een dergelijke teleurstelling heb ik eerder gezien. Het was op een avond. Lang geleden. Bij mijn oma. Ik moet een jaar of negen geweest zijn. De avond ervoor had mijn vader mij bij haar afgeleverd, zijn schoonmoeder, de moeder van mijn moeder, mijn oma. Ik zou blijven slapen. Mijn ouders hadden de dag erna beide iets te doen. Ze zouden vroeg van huis gaan en mijn school was kennelijk een dag dicht. Of was het weekend? Maakt niet uit. De volgende avond zouden zij beide rond vijf uur ook bij oma aanschuiven. Het huis van mijn oma was groot. Ooit woonde ze er met mijn opa, mijn moeder, mijn twee tantes en mijn oom. Mijn opa overleed vlak na zijn pensioen. Mijn moeder, tantes en oom waren al lang uit huis. Toen mijn zus nog leefde logeerden wij er wel vaker, graag zelfs. Dit was de eerste keer na het voorval. De eerste keer zonder mijn zus. In de huiskamer zag ik de lege muur. Ik wist wat daar normaal gesproken hing, een groot portret van mijn zus. Mijn oma haalde het weg zodra wij op ...

Ik kijk naar de kaarsrechte lijn die de bomenrij bovenop de dijk volgt. De Geniedijk, onderdeel van de Stelling van Amsterdam. Her en der vind je nog de betonnen kazematten en forten. Alles van een tijd dat water nog een echt obstakel kon betekenen in een oorlog. Een tijd waarin de luchtmacht niet bestond. De dijk als laatste redmiddel voor onze veiligheid. Ik kan genieten van de wijze waarop de mens het land vormgaf en geeft. Knooppunten waar snelwegen elkaar ontmoeten. Kanalen, singels, de voren in een zojuist geploegde akker. Vooral wanneer ik gespannen ben, niet relaxed, vol stress zit, geven de lijnen vorm aan mijn gedachten, zijn ze leidraden voor de kaders waarbinnen ik mijzelf dwing te blijven denken. Daarom sta ik hier. Alleen, zoekend naar rust, in mijn kop. Op de spaarzame momenten dat ik geheel ontspannen de wereld tegemoet treed is het anders. Ontdaan van gedachten die per definitie tot moeten leiden. Dan is het juíst het onverwachte in de natuur dat mij bekoort. Ee...

Eén gortdroge rundervink van eergisteren, 5 halve aardappelen met jus en tien doodgekookte grote spruiten met gesmolten boter, echte boter, gezouten. Als ik al kook dan is het voor twee dagen. En wanneer ik dat doe dan eet ik dat niet op twee achtereenvolgende dagen.  Dat zijn van die wetmatigheden die mij aan de ene kant op de spreekwoordelijke been houden maar tevens doen afvragen of dat het nou nog moet zijn. Beneden in de hal staan ze, de scootmobielen, rollators en andere bewijsstukken van de alom aanwezige aftakeling om mij heen.  Door de muren hoor ik de televisie van mijn buurman, weduwnaar, doof. Ongetwijfeld zit die chagrijn in zijn leunstoel met open mond, hoofd achterover luid te snurken. Aanbellen, op de deur kloppen, de ruiten ingooien, het maakt niet uit, hij hoort niks.   'Geen boter meer hoor,  en wees voorzichtig met het zout'.  Ze bedoelt het goed hoor die schat van een huisarts,  maar ze begrijpt er ni...

... 'Kunt u dan misschien nog eens precies vertellen waarom u het slachtoffer op de grond duwde en vervolgens begon met schoppen en waarom u hem daarna voor vuil liet liggen in de regen? Terwijl hij niet meer bewoog en bloedde aan zijn hoofd? En voor de volledigheid, u had het slachtoffer nog niet eerder gezien?' 'Alweer?' 'Ja, graag.' 'Ik was dus naar de Appie geweest. De winkel was niet druk, ik kon alles vinden wat ik nodig had. Toch stonden er bij de twee kassa's die open waren, moet je nagaan 2 van de 8 open, lange rijen. Ik heb nog heel hard geroepen tien in de rij kassa erbij, er kwam niemand. Na een kwartier eindelijk aan de beurt. Had net die oude trol voor me tig van die zegelboekies ingeleverd, moest die caissière nog even invullen. 'Hallo! In welke eeuw leven we ook alweer? ' Of ik even kon wachten. Ik zei niets, telde tot 10. Rustig blijven zei ik nog tegen mezelf. Eindelijk afrekenen. Ging snel. Staat die slak voor me met ...

Ik meende zojuist een gesprek op te vangen. Minimaal twee stemmen die zacht met elkaar spraken. Maar nu ik langs de bushalte loop staat er toch echt maar één persoon. Een wat oudere man. Ik groet hem, met opvallend luide lage stem groet hij terug. Zijn blik naar zijn voeten gericht. Wanneer ik een paar meter verder ben hoor ik toch weer dat gesprek. Diezelfde zachte stemmen. 'Je gaat duidelijk achteruit jongen.' Hoor ik één van de stemmen met een wat hoge, bezorgde toon zeggen 'Maar ik wil niet weg.' Reageert de andere, iets lagere stem op verdrietige toon. Ik draai mijn hoofd om en zie nu wie spreekt, het is de wachtende man bij de bushalte. Hij heeft opgemerkt dat ik kijk. De blik schiet weer naar zijn voeten. Hij oogt nerveus, schuifelt wat ongemakkelijk heen en weer. Zijn handen gestoken in de jaszakken van de bruine dikke winterjas, beige sjawl met bordeauxrood streepje. Ik zie nu ook de bruine wijde rechte ribbroek boven de saaie lompe bruine schoenen. De br...

Het plakt. Onder de oksel, links, rechts. De knieholte, niet anders. Helaas plakt de slaap niet. Spieren vragen om rust. Spasmen laten mijn benen kort en fel zoeken naar ontspanning. Rond mijn hoofd zingt een mug op zoek naar bloed. Mijn bloed. De zang ergert. Onder het kussen doof ik de zang maar ontneem ik mijzelf vrijwel de kans te ademen. In mijn gedachten zie ik de mug een landingsplaats zoeken op een blootliggend stuk huid. Ik meen de landing op te merken, een speld, ik sla op de plek waar ik de bloedzuiger vermoed. Snel mijn kussen weg,  adem in! Krabben. De zang is er nog. Ik wapper even. Het is stil buiten mijn hoofd, nu beginnen diverse woorden in mijn hoofd de stilte aldaar te verdrijven. Plannen, gedachten. Zinnige. Onzinnige. Op dit moment lijken ze allemaal het eerste. Maar ook nu weet ik dat morgenochtend een belangrijk deel, zo niet alles volslagen onsamenhangend zal zijn. Zo gaat dat vaak met dit plakkerige weer. Met briljante gedachten in de nacht. Aandrang. D...

Wanneer ik hier zo aan de oever van de plas zit en naar de lichtjes in de huizen aan de overzijde kijk, me voorstel hoe de bewoners eten, praten, luisteren, oftewel leven, drukt mijn eigen ellendige bestaan nog zwaarder op mijn schouders. Mijn bestaan dat na de dood van Merel alle vreugde en warmte verloor. Merel mijn grote zus. Mijn zus waar ik weinig specifieks meer van weet. Ik was te jong. Toch voelt het alsof er een onbekend  lichaamsdeel geamputeerd is. Ze is alom aanwezig, ik verwacht haar om een hoek, verwacht haar stem, haar gebaren zonder me die te herinneren. Het was koud, het eerste ijs lag op de sloten. Zonder erbij na te denken ben ik er als klein jongetje opgestapt, een paar passen hield het ijs me nog. Toen zakte ik er onherroepelijk door. Zonder twijfel moet Merel het ijs opgestapt zijn om mij, haar broertje waar zij verantwoordelijk voor was, te redden uit het ijskoude water. Het is haar gelukt, vlak voor zij zelf door ijs zakte en in het zwarte wat...