Remco typt . . .

Giallo Due -Goedemorgen inspecteur. -Goedemorgen meneer de commissaris.  -Je bent er voor de verandering deze keer eens snel bij Gino. Inspecteur Gino had geen goede reputatie. Al meerdere malen had hij een slechte beoordeling gekregen van de commissaris. Op diverse gebieden moest het beter, minder drinken, sneller op een PD, empathischer, respectvoller, socialer, de regels beter volgen, representatiever en dat soort zaken. Maar tegelijkertijd was hij de man die meeste zaken oploste en bij schietoefeningen de hoogste scores van het korps behaalde.  Hoewel Gino niet van plan was echt te veranderen was hij de laatste tijd wel wat allerter, hij had een vriendin,  Maria, ze was 20 jaar jonger dan hij en zij stond elke dag vroeg op, ging hardlopen, was supergespierd, was een krek in diverse vechtsporten, ze was prachtig, te mooi om waar te zijn. Hij moest er alles aan doen niet over te komen als een ouwe zak van twee decennia ouder. Hij wilde haar jeugdige energie absorberen,...

  Ik wilde slapen maar  daar waren opeens  twee mensen.  Zij stonden beiden bij een open deur,  twee verschillende deuren,  wel te verstaan.  Of eigenlijk stonden ze  in de deuropening,   net in de uiterste hoeken  van mijn blikveld,  links, rechts.  Voor hen stond een  draaiende zaagmachine,  of misschien heet het een snijmachine,  maar ze draaien, en maken  een hoog snerpend  fluitend geluid. Alsof ze  strijden om de titel  wie het scherpst snijdt in mijn ziel.  En dat om half één in de nacht!  Met hoge snelheid draaien de cirkels  door de tegels,  door mijn kop, gierend,  het geluid vult mijn hoofd  terwijl ik stilte zoek. De twee mensen gaan gewoon door  en kijken mij stoïcijns aan  badend in de herrie die zij  verspreiden.  Geen volumeknop, het snerpen  gaat door, ik wil het stoppen,  zoek een manier,  vind een zaaier, ...

Giuseppe zijn neus, lippen, kaak, ze voelen alsof hij tegen een betonnen muur aan is geklapt. Wat is er gebeurd? Hij is het even kwijt maar nu ziet hij in de verte het fraaie silhouet van een zich snel van hem verwijderende dame en komt het terug. De dame was hem tegemoet gelopen, het was al de derde keer dat hij haar toevallig tegen het lijf liep, en opeens was hij voor haar gaan staan en hij had gezegd  'als jouw karakter net zo mooi is als jouw uiterlijk dan neem ik je graag ... ' . 'Mee uit' had hij willen zeggen, maar zo ver was het kennelijk niet gekomen. Rh

Toen zij boven arriveerde begroette hij haar hartelijk, voor mensen die hem kenden niets bijzonders, maar voor iemand die een man van zijn statuur en grootte voor de eerst keer ontmoette ongetwijfeld onverwacht en overweldigend. Dat bleek. Ze sprong achteruit, slaakte een gil en viel achterover. De laatste keer dat ze zou vallen, al bij de eerste trede brak ze hoorbaar haar nek, de ledematen volgden, het geknapte spaakbeen deed de huid scheuren waarna bloed de trap rood kleurde.   Zonder erbij na te denken ging hij haar levenloze lichaam op zijn molières achterna, maar de gladde zooltjes verloren elke grip op het bebloede tapijt, zo gleed hij uit, klapte met zijn hoofd tegen de betonnen muur, graaide naar de leuning, greep mis en realiseerde zich nog net dat dit een ongewenste afloop zou hebben. Rh

Zo te zien was het een ruige nacht geweest. Paulo krabde een prutje uit zijn linker ooghoek en keek ernaar, zijn nagels waren zwart.  Opeens was het er weer. Het begon te klotsen in zijn maagstreek. Alles draaide. Op zijn weg naar de gootsteen hoorde hij her en der wat vallen, onder andere de kostbare vaas uit de Ming periode, een overblijfsel uit de tijd dat hij in de nacht de villawijken afging op zoek naar makkelijk geld. De vaas had hij nooit verkocht, het was de eerste keer dat hij iets meenam waarop hij direct verliefd was geworden, zijn eerste Chinese schone. En nu hoorde hij hoe die vaas in kleine stukjes brak op de flagstone vloer van zijn eigen huis. De weg naar de gootsteen was te lang en plots kwam de inhoud van zijn maag in grote golven uit zijn mond. Hij probeerde zijn mond te sluiten, de komende golf weer door te slikken, maar bij het slikken kwam de daaropvolgende golf alweer naar voren en zijn lippen klapten open onder de hoge druk, de zure zooi spoot rondom hem he...

  Guido was een man met meerdere gezichten,  althans zo zag hij zichzelf, of misschien veronderstelde hij dat anderen hem zo zagen.  Een zienswijze die nadrukkelijker in zijn gedachten had post gevat na het akkefietje. Soms, op een donkere momenten, ziet hij zichzelf in de spiegel en vraagt zich af of hij is wie hij is of dat hij probeert te zijn wie hij was. Hij was wie hij was dat is zeker, maar zou het kunnen dat hij nu krampachtig die rol die hij zo goed kent probeert te vertolken? En dat sommigen denken dat hij inderdaad die man van toen weer is? Of valt hij te vaak uit zijn rol en ziet men hoe de rol die hij speelt hem niet meer past? Ziet men dat wat hij wil, niet meer gaat? Soms is het donker in zijn hoofd, of hij wil of niet. Onmacht, chaos, teleurstelling,  boosheid, ze zijn er en vechten tegen optimisme, tegen de zin gewoon vrij te kunnen leven. Boosheid om de beperkingen,  boosheid om de mensen die het zien, maar zeker ook om de mensen die het niet z...

  Een bar, gedimd licht, oker, oranje, rood, drank, geur van sigaretten, sigaren, een stiekeme joint. Achter een orgel een bezonnebrilde jongeman, een in zwarte gehulde manspersoon plukt beheerst aan de dikke snaren van de contrabas, een bepruikte dame draait met een kwast over de strak gespannen trommel. Geroezemoes hangt als mist boven onze hoofden. Het is laat in de avond, of gezien de wijzers van de klok, nacht. Stel je voor dat we daar allemaal zijn, de hele wereldbevolking en we laten ons vermoeid meevoeren in het verleidelijke ritme van het trio. We kijken door de rooksluier en voelen de donkere toon van de bas, de lichte toon van het orgel en schurende geluid van de drum. Allemaal even dat glas in de hand waarin de alcohol samenspant met de ambiance. We hangen op rode comfortabele  fluwelen fauteuils bij tafeltjes  vol olijven op prikkertjes.  We dromen weg, zien geen verschillen, ervaren even dat we wellicht andere prioriteiten hebben maar nog steeds naar el...