Remco typt . . .

  Mijn vader riep mijn zus en 'moi' altijd op kort te douchen. Zelf was hij ook altijd in een minuut of twee klaar. Of dat om geld- of waterverspilling ging weet ik eigenlijk niet. Toentertijd vond ik dat best irritant, het haalde de lol van het douchen wel af, toch verwerd ik zelf al snel de man die doucht in een minuut of twee. Het is eigen geworden, ik vind het prettig, ik geniet, en ja, ik vind langer dan nodig verspilling van water. Dat douchen doe ik dan met een stuk zeep. Het liefst een zo'n stuk uit Frankrijk, van zo'n lokale markt, 'Savon de Provence'. Heerlijk ruikend naar bijvoorbeeld Lavendel, kersen, munt of andere welriekende natuurlijke bronnen. De geur in mijn neus werkt verfrissend en opwekkend. Heerlijk. De mens in mij ontwaakt. Tegelijkertijd zie ik voor mij die vrachtwagens vol flessen doucheschuim, vloeibare zepen die voor een belangrijk deel uit water bestaan, wagens die water verplaatsen en een beetje zeep. Zet daartegenover een vrachtwag...

Wat is de staat van de Verenigde Staten? Twee versleten mannen die kampen om misschien wel één van de belangrijkste posities op deze aardkloot. De VS, zo groot, en dan niemand in dat enorme land die boven deze twee uitsteekt? En kom dan niet aan met de dynastieën die dat land zogenaamd rijk is. Ik ben tegen erfopvolging als in een monarchie, en geloof ook niet in de waarde van dynastieën als de Kennedys, de Bushes, de Clintons, de Obamas en de Trumps. Nee, gewoon frisse intelligente mensen zonder achtergrond in belangengroepen, gewoon mensen die er voor iedereen willen zijn. De zwarte Amerikanen maar ook de mensen die al decennia worden weggezet als wit afval. Onbegrijpelijk.

Wat zij zag wanneer zij in de spiegel keek, vroeg hij. Ze was moe en had helaas geen snedige reactie klaarliggen, niet op het puntje maar ook niet ergens achter op haar tong. Vanmorgen was ze zeker met het goede been haar bed uitgestapt. Een frisse douche, foundation, make up, ja ze had eruit gezien zoals ze zich graag zag, eigenlijk zoals ze eruit zag toen ze middelbare school verliet, to hot to handle. Nu elf uur in de avond, na een lange dag debatteren staat hij daar. 'En mevrouw de minister, wat ziet u wanneer u in de spiegel kijkt?' Vanmorgen de femme fatale, omdat ze dat wilde zien, dat nodig had om deze dag tegemoet te kunnen treden. Maar nu, ze zag de anderen, voornamelijk mannen, sommigen fors, sommigen slank, de meesten liepen al wat langer mee, hun gezichten, de dieper liggende ogen, de smalle onderkaak, de hogere haarlijn. Het kost niet veel moeite om de schedel voor te stellen. De doodskop. Het eind. Ja als ze in de spiegel keek wanneer de uren van de dag bij...

  Ergens rond 1992 liep ik rond in mijn persoonlijke standaard uitrusting, afgekort PSU, mij verstrekt door het Ministerie van Defensie. Als gesjeesde student wachtte de dienstplicht onherroepelijk. In de trein naar Hollandsche Rading, Korps Geneeskundige troepen. Met volle bepakking marcherend in de zandbak genaamd de Veluwe, 4 aan 4 armlengteafstand. De sergeant schreeuwend links, rechts, links, rechts, links twee drie vier ... Ik zie de jongen, zijn naam weet ik niet meer, wel weet ik hoe hij eruit zag, langer dan ik, witte huid, vlassig haar, eufemistisch gesteld slank en brildragend, niet het prototype soldaat dus, maar goed die jongen begon te zwalken, en viel bijna, ik ving m op. Dat is dus niet de bedoeling, we waren mannen met een opdracht, en pas wanneer de sergeant het zei ( schreeuwde ) kon je wat anders gaan doen, ' BEGREPEN HOUTEPEN!'. ' Jawel sergeant'. ' MAAR GOED FLORENCE NIGHTINGALE, OMDAT JE ZO BEHULPZAAM BENT MAG JE DE BEPAKKING VAN DEZE ZWA...

  De Provence, de Waddeneilanden hebben hun licht gemeen, diffuus glijdt het langs de duinen, het helmgras, de lavendelvelden, de bergen. Limburg in de ochtend. De ochtendzon strijkt in strakke stralen over de heuvels, ook hier het licht diffuus nu okergele klei de gevallen regen ondanks de bescherming door het loof van de aardappelplanten alweer ziet verdampen. Vogels zingen hun ochtendlied, de paardenvijg riekt sterk. Bovenop de meidoornhaag kopjes van tjilpende mussen alert opkijkend naar de passanten op het zandpad. Op de middelbare vond ik Aardrijkskunde misschien wel het meest tot de verbeelding sprekende vak. Verhalen over geboortecijfers, sterftecijfers, geboorte- en sterfteoverschot. Maar nog wel meer de verhalen over tektoniek, vulkanisme, het weer, erosie. Lopend langs de kleine meanderende riviertjes zie je het voor je, de kant waar het sediment blijft liggen, de kant waar het water botst en stukken grond meesleurt, al eeuwen lang. Je ziet dit bij de grote rivieren ove...

  Zes uur. Malend in bed. Gedachten die draaien en draaien, zichzelf herhalen en zoeken naar meer. Beter op te staan. Toiletbezoek, knopje om, verlichting. Doortrekken. De hond kijkt verwachtingsvol. Kraan open, koud water op het gezicht. Ruwe handdoek om te drogen. Tandenpoetsen. Kleding aan, het enthousiasme van de trouwe viervoeter neemt toe. Schoenen aan, sleutels, hondenriem, blijde hondenogen. Naar buiten. Het is fris als na een langverwachte regenbui. Het heeft geregend vannacht! Een vleugje verkoelende wind draagt bij aan de sensatie die deze morgen hier buiten brengt. De hond drukt zijn neus in het hoge gras in de berm. Een veldmuis? We lopen verder, het grind kraakt onder de zware zolen van de wandelschoenen. Een snelle plas tegen een braam. Oppassen, aan de randen van het smalle paadje staan brandnetels. In de weide staat een paard, gevlekt, hij of zij ziet ons, verstart, schudt het hoofd en gaat er in parmantige telgang vandoor. Maylo kijkt even maar is niet geïnteres...

Precies 2 jaar geleden. Elf augustus 2018, tien uur 's avonds. Er gebeurt iets in mijn hoofd. Spraak verstoord, verdoofde tong en lip aan linkerzijde, linkervoet tintelt, disbalans, duizelig, vermoeid. Ambulance, ziekenhuis, herseninfarct. Elf augustus 2020, tien uur 's avonds. De afgelopen dagen telde ik af. Het zat constant in mijn gedachten. Er is veel veranderd. Het eerste deel van het herstel ging te langzaam naar mijn zin. Ik was ongeduldig. Acceptatie volgde. Nog steeds loop ik tegen grenzen aan. Meestal ben ik positief, soms is er chaos en dikke mist. Maar wanneer ik denk aan een jaar geleden, toen ik nog niet eens fulltime werkte, dan moet ik erkennen dat het ongelooflijk veel beter gaat en dan ben ik daar ook bijna altijd van doordrongen en leef ik met de zon in mijn kop. Vanmorgen zat het in mijn hoofd, die 11/8/2018, maar de dag was vol en druk, ik heb er bijna niet aan gedacht tot nu, ik zie de wijzers van de klok naar 10 uur schuiven en veeg met mijn vingers ...