Opname/recording 23

 -Het lijkt beter te gaan de laatste tijd. Je bent meer open. Deze tijd van het jaar lijkt je goed te doen.

-Ik weet het. In de winter groeit in mj het donker. Een verlammende grauwheid. Elk licht dooft. Elk mooi geluid wordt overstemd. Een hoofd vol woorden. Het beukt, ramt, slaat, het is nietsontziend. Ik weet wat er gebeurt, wil het niet, wil het uitsluiten, maar het is te sterk, te machtig.

Het is dan eenzaam in mijn hoofd. Zelden is er iemand die het ziet. Mijn gezicht lacht, mijn stem verbloemt. Ik speel een rol. De rol waarvan ik denk dat men hem bij mij verwacht. Ik ben de hoofdrolspeler. In afwachting van adoratie en applaus. Het script is losjes, er is ruimte voor improvisatie. Of moet ik zeggen dat het soms zo voelt? Eigenlijk weet ik beter. Het is niet voor dat applaus of een vorm van adoratie. Het is een manier om anderen bewust op afstand te houden. Je kan niet altijd iedereen binnenlaten. Dan word je gek. Dan is het teveel. 

Eenzaamheid zonder stilte of rust.

-Waarom doe je er niets aan? Waarom elk jaar wachten op de zomer. Er is medicatie. Er is lichttherapie. Waarom weiger je de hulp.

-Maar wie ben ik dan? Ik ben dit. 

Ik ben geworden wie ik ben door hoe ik ben. Mijn gemoed stuurt mijn denken. Zo is mij duidelijk wat mij drijft, waarom ik ben. Ook dag grauwe zit in mijn ik. 

In die grauwheid vind ik woorden die in de zomer van een vreemde lijken. Woorden uit onmacht en tranen, die drogen in de zon. 

De zomer maakt licht, verdrijft de wolken, het grauw, de mist. De zomer flirt, lacht toont oppervlak met permissie. De zomer laat slapen zonder dromen. Diepgang is voor later. Die komt wel weer. De zomer brengt mij voor even verder dan die dag dat alles misging. 

In de zomer wil ik nooit meer winter. Maar als de herfst mij zoekt, is de winter verleidelijk nabij. Geen ontsnappen aan. Het donker lonkt. Biedt woorden die de zomer nooit kan bieden. Kansloos ben ik. 

De winter brengt mij dichter bij haar.

Lang vroeg ik mij af waarom ik zo vaak viel in dezelfde valkuil. Waarom ik mij liet zuigen in die dieptes. Waarom ik geen halt riep. Waarom het telkenmale gaat zoals het gaat.

En nu ik snap hoe werkt. Nu ik weet, het weet, kan ik onverdoofd verder. Ver genoeg. Om elk jaargetijde te omarmen. In alle grauwheid en in de zomer het verlossende licht. 

Zo kan ik nu zien. Nu de zon hoog staat, de langste dag net aan ons voorbij is gegaan en ik kan blijven drijven aan het oppervlak.

-Toch klopt het niet wat je zegt. Dat je zonder medicatie of therapie jezelf bent. Je verdoofde met alcohol. 

-Dat is waar. De alcohol verdooft. Dempt. Meestal. Maar soms juist niet. Dan werd grijs zwart. Werd teleurstelling, kwaadheid en leidde dat richting agressie. Maar ook bracht het rust wannneer de slaap niet kon komen. Verdreef het de woorden en beelden die spookten ik mijn hoofd. Die woorden en beelden van die ene winterse dag.