Remco typt . . .

  -Welkom Marius, ga zitten. -Dank u werd de enige het regende nogal. Dat kan je wel zeggen Marius, maar je was op tijd. -Zeker ik ben op tijd naar de bus al jaren het zelfde liedje sinds al die lijnen gelukkig. -We komen zo denk ik meteen op de reden waarom je naar mij bent doorverwezen. -Ik denk het ook genoeg gezegd was waarom. -Kan je het misschien uitleggen Marius? Waarom je hier bent? -Dat denk ik raken de woorden verder dan ik zelf kan misschien een pen? -Een pen, natuurlijk alsjeblieft, en papier. Schrijven gaat beter. Het probleem is dat wanneer ik praat mijn gedachten sneller vervliegen dan de bedachte woorden door mij kunnen worden uitgesproken. Ik wil iets zeggen en dat begint dan ook mijn mond uit te komen, maar dan beginnen mijn hersenen te bedenken dat iets anders zeggen beter is of ook gekund had en dan komt er dus opeens een deel van de zin uit mijn eigen mond die volgde in mijn eigen hoofd. Ik denk lijkt wel sneller dan mijn mond kan bijhouden zeg maar. Met schrij...

  De oude dame schuifelt door haar huisje. Vandaag is het de bedoeling dat ze de huiskamer stofzuigt. Zo heeft ze elke dag een extra taak, om alles gedaan te krijgen, en om gewoon in beweging te blijven, iets om handen te hebben. Ze heeft net afgewassen en schuifelt naar de meterkast om de stofzuiger te pakken. Ze loopt met de stofzuiger terug en zet 'm even neer want ze ziet nog een paar slokken koffie in het kopje op de keukentafel. Ze zet het kopje aan haar lippen en geniet van de lekkere thee, altijd zwarte thee, nooit een andere, al helemaal geen groene. Het glas is leeg en ze zet het neer. Ze zucht even en loopt langzaam naar de strijkplank. In eerste instantie wordt ze boos, op zichzelf, ze scheldt op de wereld. Dan voelt ze een enorme machteloosheid die tranen oproept. 'Wat is dit! Wat een klote kop heb ik!' schreeuwt ze tegen de schilderijen aan de muur.  En dan is er iets dat haar maar doet lachen, want dat is misschien het beste. Ze laat de strijkplank staan, str...

Toen hij hem zag wist hij het zeker. Hij was de man die zich in kleine stukjes herinnering toonde in zijn slaap. Kleine stukjes, kleur, toon, geluid, geur, vorm. De haren die het oor bedekte. De geur die zwaar de adem benam zonder perse te stinken maar ook zeker niet om te bekoren. Een stemgeluid niet voortgebracht om echt verbinding te maken maar meer om te zorgen dat gebeurde wat moest gebeuren. En de kleur onbestemd maar toch ook wel weer zo uniek. De man die veel buiten was, één met de natuur, een zonderling zonder pretenties, alleen maar niet eenzaam, een moderne kluizenaar. Een man door wiens ogen hij de egels bekeek in zijn tuin of beter bos. Door wiens oren hij het concert van de groene kikkers hoorde of het fluiten van de merel in de vroege morgen. Door wiens neus hij het natte vochtige bos rook na een fikse regenbui. De man door wiens ogen hij in een plas keek, en door de rimpelingen als gevolg van zijn stappen heen, zichzelf zag. Rh. Of ... In de eerste persoon . . . Toen ik...

  Onder de pot. Onder de deurmat. Fascinerend. Die kleine harde lichaampjes. En dan die naam, pissebedden. Het klinkt zo smerig maar als je ze goed bekijkt, het gedrag observeert, hoe ze rondscharrelen, het is nooit vies, wat vochtig misschien, maar zelf zijn ze altijd droog, hard. Schaaldieren, kreeften. Nachtdieren. Een enkele keer  blijf ik wakker om ze te bekijken, dan kijk ik bij de stukken houtschors, soms schrikken ze en klappen ze dicht tot een balletje. Bijzonder hoe die schilletjes over elkaar schuiven, een geniaal harnas. Na een tijdje komen de pootjes weer tot leven en scharrelen ze verder alsof er niets gebeurd is. De naam schijnt te herleiden zijn tot een behandeling tegen bedplassen, een stof die ze afscheiden bij schrik, en soms gewoon het heel beestje,  gedroogd, vermalen zou bedplassen helpen te genezen. Miljoenen van deze beestjes moeten vanwege deze waan het leven hebben gelaten. Maar ze zullen niet met uitsterven bedreigd zijn, eitjes heb ik geen enke...

Giallo Due -Goedemorgen inspecteur. -Goedemorgen meneer de commissaris.  -Je bent er voor de verandering deze keer eens snel bij Gino. Inspecteur Gino had geen goede reputatie. Al meerdere malen had hij een slechte beoordeling gekregen van de commissaris. Op diverse gebieden moest het beter, minder drinken, sneller op een PD, empathischer, respectvoller, socialer, de regels beter volgen, representatiever en dat soort zaken. Maar tegelijkertijd was hij de man die meeste zaken oploste en bij schietoefeningen de hoogste scores van het korps behaalde.  Hoewel Gino niet van plan was echt te veranderen was hij de laatste tijd wel wat allerter, hij had een vriendin,  Maria, ze was 20 jaar jonger dan hij en zij stond elke dag vroeg op, ging hardlopen, was supergespierd, was een krek in diverse vechtsporten, ze was prachtig, te mooi om waar te zijn. Hij moest er alles aan doen niet over te komen als een ouwe zak van twee decennia ouder. Hij wilde haar jeugdige energie absorberen,...

  Ik wilde slapen maar  daar waren opeens  twee mensen.  Zij stonden beiden bij een open deur,  twee verschillende deuren,  wel te verstaan.  Of eigenlijk stonden ze  in de deuropening,   net in de uiterste hoeken  van mijn blikveld,  links, rechts.  Voor hen stond een  draaiende zaagmachine,  of misschien heet het een snijmachine,  maar ze draaien, en maken  een hoog snerpend  fluitend geluid. Alsof ze  strijden om de titel  wie het scherpst snijdt in mijn ziel.  En dat om half één in de nacht!  Met hoge snelheid draaien de cirkels  door de tegels,  door mijn kop, gierend,  het geluid vult mijn hoofd  terwijl ik stilte zoek. De twee mensen gaan gewoon door  en kijken mij stoïcijns aan  badend in de herrie die zij  verspreiden.  Geen volumeknop, het snerpen  gaat door, ik wil het stoppen,  zoek een manier,  vind een zaaier, ...

Giuseppe zijn neus, lippen, kaak, ze voelen alsof hij tegen een betonnen muur aan is geklapt. Wat is er gebeurd? Hij is het even kwijt maar nu ziet hij in de verte het fraaie silhouet van een zich snel van hem verwijderende dame en komt het terug. De dame was hem tegemoet gelopen, het was al de derde keer dat hij haar toevallig tegen het lijf liep, en opeens was hij voor haar gaan staan en hij had gezegd  'als jouw karakter net zo mooi is als jouw uiterlijk dan neem ik je graag ... ' . 'Mee uit' had hij willen zeggen, maar zo ver was het kennelijk niet gekomen. Rh