Remco typt . . .

-Goedemiddag meneer mogen we u wat vragen?  -Dat ligt er aan?  -Waaraan meneer?  -Wat u mij wilt vragen, maar stelt u de vraag maar.  De vragenstelster kijkt naar de jongedame naast haar.  -Wij zijn bezig met een project, een onderzoek. Wij onderzoeken hoe het is gesteld met de fantasie van de Nederlander.  -Lastig onderzoek.  Opper ik.  -Nou dat valt wel mee, ik zou u willen vragen of u zo maar een verhaal zou kunnen vertellen aan mij.  -Dat is lastig. Ik ben namelijk op weg naar mijn psychiater. Ik loop al een tijdje bij die man. Een rare man trouwens. Goed beschouwd ben ik denk ik normaler dan hij is. Maar goed. Laat ik verder gaan. Ik loop dus al een tijdje bij die vent. Of eigenlijk zit ik daar dus voornamelijk. Nu ja, het is dus zo dat ik eigenlijk vind dat ik de redder van de wereld zou kunnen zijn. Ik ben namelijk een open persoon. U heeft dat gemerkt want u durfde mij zo maar aan te spreken. Ik kom dus inderdaad altijd betrouwbaar ov...

Het groen voor dit bedrijvenverzamelgebouw is lange tijd terug als onderhoudsarm bestempeld. Een fiets waarvan zadel en voorwiel missen staat met een verroest kettingslot aan het fietsenrek. Iets links van de entree zie ik een verveloze rookpaal. Ik stap naar voren, langzaam en schokkerig gaat de schuifdeur open. Het eerst gedeelte van de hal is kleiner dan je van een groot kantoorgebouw als dit zou verwachten en samen met het sleetse tapijt slaagt dit alles er goed in het beeld dat tot nu toe in mijn hoofd heeft postgevat te bevestigen. Mocht dit gebouw ooit een glorietijd gekend hebben dan ligt deze ver terug. Naast de grote glazen deur een keur aan knopjes met achter vergeeld plastic de namen van de hier gevestigde bedrijven. Ik tel snel het aantal knopjes waar geen naam bij staat, het was sneller geweest degene te tellen met naam. Ik signaleer de naam die behoort bij het doel van mij bezoek. Ik druk. Er kraakt iets, ik noem mijn naam, de deur klapt met hoge snelheid open. Twee sta...

Brian, de date, de tijd Op de bank zijn date. Het eten was goed. Ja, ze wilde nog wel met hem mee. Zij zat daar. Op zijn bank. Muziek aan. Hij keek haar aan. Opeens duizelig,  extreem moe,  kon niet meer staan. Trage spraak, dikke tong, dubbele tong. Verdoofd gevoel in linkerkant tong en lip. Als bij de tandarts. 'Hallo' hoorde hij zichzelf zeggen, 'het gaat niet goed, ik .... duizelig'. Ze stond op. Keek hem aan. Bezorgd. Hij greep een stoel, wilde zitten, liggen. Moest liggen. Ze pakte een kussen. Onder zijn hoofd. 112. Kussen onder zijn voeten. Draaierig. Ambulance. Op het hagelwit van het plafond zit een mug. Wachtend op bloed, zijn bloed.  De broeder prikt,  een infuus, protocol. Eerste hulp. De molen. Veel wachten. Alle bloedwaarden oké. CT scan oké.  ECG oké . Hartfilmpje ok. Brian ziet, luistert. Zij ging mee, zit naast het bed, luistert, noteert, geeft antwoord als nodig. Op basis van observaties spraak en benoemd vreemd gevoel in linkerkant ...

23.55 uur, morgen vroeg op pad, bedtijd. Ik ben als laatste nog beneden, terwijl ik een blik werp in de tuin draai ik aan de dimmer van de laatste nog voor licht zorgende lamp. Zodra het licht daadwerkelijk gedimd is zie ik opeens een schim in de tuin, een manspersoon, redelijk groot. Verdorie, het zal toch niet? Wat doe die gast in mijn tuin?! En hoe komt hij daar? Ik weet zeker dat de poortdeur op slot zit, zelf gecontroleerd. En de bewegingssensor van de buitenlamp? Moet ie vaker gedaan hebben die klootzak, dit is vast niet de eerste keer. Langzaam loop ik zo dicht en voorzichtig mogelijk langs het dressoir richting tuindeur, onderwijl de eveneens omzichtig naderende schim, voor zover dat lukt, goed in de gaten houdende. Het is stil in huis, niemand die merkt wat er gebeurt hier beneden, ik hoor alleen mijn eigen adem en de koelkast die net aanslaat. Een beetje ongerust ben ik wel. Binnen is het weliswaar donkerder dan buiten, hij kan mij nooit zien, maar wat doe ik als we strak...

Regels vol woorden die bevrijden Zinnen vol regels die beperken RH 2018

Je vraagt mij woorden Die mij beschrijven Wie ik ben Je kijkt naar mij Ziet mijn ogen Wie ik ben RH 2018

Brian liep eenzaam door een groot gebergte.  Het was benauwend en prachtig tegelijk. Het was met zijn ouders dat hij voor het laatst in een landschap als dit was geweest. Tientallen jaren terug. De weiden in de wijde omtrek, zo mooi groen had hij ze echter nog nooit gezien. Sneeuw op toppen,  kippenvel op zijn huid. Hij keek naar beneden,  een zwembroek was niet het juiste kledingstuk voor een lange wandeling in deze verlaten omgeving. Hoe had hij dat ooit kunnen verzinnen. Een zwembroek. Tot die grote vloedgolf. Brian hoorde een toenemend gerommel. De zwembroek was uitermate geschikt. De vloedgolf was van tropische aard, zo heerlijk warm. Kippenvel verdween als de sneeuw op de toppen onder een warme zon. Het onrustige water trok Brian meerder keren onder water, grote slokken zout water gulpte door alle gaten naar binnen. In zijn buik bouwde zich tijdens het zwemmen een enorme druk op. Een toenemend druk die een als snel ondraaglijk wordende pijn aankondigende. In zijn og...