Remco typt . . .

Wellicht ken u het? Zo'n avond waarop de slaap zich al heel vroeg liet vatten zittende op de bank? En wellicht heeft u een hond en weet u dan dat die hond aan het einde van de avond nog een rondje wil of beter gezegd verdiend heeft te maken met u als 'baasje'? Dus dan stapt u om 00.50 uur Henk tegemoet. Weer binnengekomen voelt u de wind nog op uw wangetjes en ziet u dat u de belofte de vaat in de vaatwasser 'te doen' nog niet hebt waargemaakt. Dus staat u de vaatwasser in te ruimen op een tijdstip waarop de rest van het huis al enige tijd op één oor ligt. Het is na 11 uur in de avond en voor 7 uur in de ochtend dus het lage energietarief geldt en het is dientengevolge sowieso slim deze machine ook meteen dat te laten doen waarvoor deze ooit de fabriek verlaten heeft. Deze vaatwasmachine hebben we nog niet zolang trouwens. Nadat de vorige machine een aantal jaar defect heeft staan zijn in onze keuken ( voorrijkosten 80 euri, 'zal wel printplaatje zijn ofzo en k...

Levens kunnen raken, elkaar raken. Soms kort en soms niet zo kort. Een groet, een kort gesprek, een blik in ellkaars ogen. Een minuut, een uur, een dag, voor altijd. Guust was het type waar eigenlijk niemand een hekel had. Een omstandigheid die wellicht alleen maar positief lijkt maar al vroeg had Guust ervaren dat het ook negatieve kanten kan hebben. Zo verliet zijn eerste vriendin hem omdat haar ouders hem de ideale schoonzoon noemden. Die avond verbrak ze de relatie. Ze wilde geen ideale schoonzoon naast, op en onder haar. Ze wilde leven, de randen opzoeken, haar ouders doen huiveren en die ene verkeerde vinden. Dat dat ene gesprek de diepte inging zonder vervolg zegt niets over de klik, de band die er even was. Even vond je elkaar zonder alles van elkaar te weten. Geen ruimte voor teleurstelling, elkaar vinden op dat ene en de rest blijft voor elkaar onbekend terrein. En hoewel men stelt onbekend maakt ......  Guust wilde die verkeerde zijn. Wilde die foute man zijn. Die man di...

-Goedemorgen. -Zo goed is ie niet deze morgen. Ben je al wezen kijken? Of had je nog niet gegeten? -Nog niet gegeten, kotste mijn gal uit, mijn buikspieren doen nog zeer, en de smaak in mijn mond, alsof ik een verrot kalf gegeten heb.  -Hoe kan iemand dat doen? -We vermoeden minimaal 2.  -Sporen van meerdere mensen? -Wederom 2 stilstaande klokkies. -Seiko's? -Jup, beide stilstaand op de door Marijke geschatte tijd van overlijden.  -Marijke? -Ja, nog niet ontmoet? Een nieuwe schouwer, of zeg ik schouwster. Sterke dame, ze lijkt me een goeie. -Hoeveelste zaak nu al met die horloges? -De 9e. -Jezus. En hoeveel doden inmiddels. -9. -En niks meer dan die klokkies is gevonden. -Nope. -Had er wel over gehoord, maar nu de eerste bij ons toch? Hebben ze die horloges eigenlijk al eens naast elkaar gelegd? Om te zien of er een overeenkomst is.  -Nee, alleen dat het Seiko's zijn. -En elke keer met waarschijnlijk een sikkel toch?  -Ja, de handen en voeten worden met tieraps ...

 An eye for an eye. (Kv) Zo man, weet je, ik deed het man. Ze stapte uit met haar glimmende laarzen tot haar liezen. Oi oi, wat vond zij zichzelf toch mooi en superieur vanuit haar Ferrari. Ferrari sucks man, ja toch, 911! Benzine! Ze keek me aan, arrogant. Okay, okay, seksie zeker, zeker. Maar je weet toch, wat een bitch man met haar perfectie koppie en puntige borsten. Linke shit die ouwe bitch, je wilt niet weten wat ze met Mike liet doen. Fuck man, met Mike, ijskoud wijf, keihard. Volledig gedemonteerd. Shit man. Fuck. Ze lachte naar me, knipoog, wees op haar pols, what the Fuck man, gewoon Mike zijn klokkie, gewoon Mike zijn Rolex. Ijskoud ouwe, levensgevaarlijk en je weet toch, beste verdediging aanvallen. Ja toch gozer. Wij zijn de beste!  BAM, BAM, BAM jongen, in haar gezicht, in haar hart. Man, zo in haar gezicht, fuck man die laatste blik jongen, ik scheet bagger maar hey, dat bloed man spatte uit haar schedel, uit haar oog. Whoehaha! Shit man, haar fucking oog helem...

 Mijn huid trekt, brandt. Het zit te strak. Ik ben groter dan ik oog, er zit teveel mij onder mijn huid. De huid beperkt mijn lengte, omvang. Van top tot teen zit er teveel spanning op mij, in mij. Al jaren leef ik met de vlammende pijn en het chagrijn. Vel dat niet meer rekt. Met moeite recht ik mijn rug. Mijn ring, mijn sokken, al mijn kleding, het knelt. Weg ermee. In al mijn naaktheid sta ik hier nu met mijn mes. Ik zal beginnen op mijn dijen met een lange snede van mijn lies naar de knie. Niet te diep. Gewoon de spanning verlichten. Meer ruimte voor mijn vlees. Daarna een snede over mijn kuiten. De snede van mijn oksels tot mijn heupen moet zorgen voor meer ruimte op mijn bovenlichaam. Mijn armen zal ik aan bovenkant insnijden. Van mijn schouder over de elleboog naar mijn pols en vervolgens met vijf fijne vertakkingen over mijn vingers . Mijn wangen en voorhoofd, wacht daar begin ik mee. Ik weet het zal pijn doen, maar de pijn zal de bestaande pijn doen verdwijnen, de gezoc...

  Ik weet nu wat is. Na haar dood nestelde zich iets in mijn hoofd, of in elk geval ergens op een belangrijke plaats in mijn lichaam, dus niet in mijn teen of een vingerkootje. Een plek waar niets anders zit dan het besef dat zij er niet meer is. Een plek zonder geluid. Een plek van stilte, waar één ding duidelijk is, het besef van haar allesrakende afwezigheid. Direct na haar dood kon ik het zo niet benoemen. In mijn hoofd vielen vette dikke regendruppels welke een hels kabaal produceerde waardoor ik nogal daas de werkelijkheid van de dagen en nachten pareerde. Maar nu weet ik het. Er is sindsdien een containertje gevuld met haar dood. Als er mensen overlijden en ik daar ook maar iets bij voel lijkt de container te groeien aan importantie. Het voedt zich dan als het ware aan de emotie. Het zakt weer wat naar de achtergrond, maar de grootte is voor altijd toegenomen. Na al die jaren is die container steeds bepalender voor mijn functioneren. Als ik er iets meer over zeggen moet dan...

  .... hoe ik er zelf naar kijk? U bedoelt hoe het kan dat wanneer ik over het verleden spreek of schrijf ik zeer gedetailleerd kan zijn? Waarom ik meer betrokken lijk bij wat geweest is en niet bij wat vandaag gebeurt? Als ik denk aan wat er ooit was denk ik aan iets wat mij gelukkig maakte of aan de periode die direct beïnvloed werd door dat wat ooit mijn leven was. Spreek of schrijf ik over vandaag dan weet ik eigenlijk niet hoe dat moet. Waar moet ik waarde aan hechten? Waar is de orde, de lijn in dat wat gebeurt? Als ik naar vandaag kijk dan zie ik stilstaande beelden lukraak geordend, hoor ik een kakofonie aan geluiden, er is chaos, chaos die verlamt enerzijds en soms juist de trekker doet overhalen, de trekker, of misschien moet ik zeggen dat het zorgt voor een soort kortsluiten waarop ik agressie voel opkomen en loslaat zonder zelf nog enige controle te ervaren. Het is gaan, losgaan. Ik registeer dat wel ergens, uren later komen dan de herinneringen als beelden, weer...