Remco typt . . .

23.55 uur, morgen vroeg op pad, bedtijd. Ik ben als laatste nog beneden, terwijl ik een blik werp in de tuin draai ik aan de dimmer van de laatste nog voor licht zorgende lamp. Zodra het licht daadwerkelijk gedimd is zie ik opeens een schim in de tuin, een manspersoon, redelijk groot. Verdorie, het zal toch niet? Wat doe die gast in mijn tuin?! En hoe komt hij daar? Ik weet zeker dat de poortdeur op slot zit, zelf gecontroleerd. En de bewegingssensor van de buitenlamp? Moet ie vaker gedaan hebben die klootzak, dit is vast niet de eerste keer. Langzaam loop ik zo dicht en voorzichtig mogelijk langs het dressoir richting tuindeur, onderwijl de eveneens omzichtig naderende schim, voor zover dat lukt, goed in de gaten houdende. Het is stil in huis, niemand die merkt wat er gebeurt hier beneden, ik hoor alleen mijn eigen adem en de koelkast die net aanslaat. Een beetje ongerust ben ik wel. Binnen is het weliswaar donkerder dan buiten, hij kan mij nooit zien, maar wat doe ik als we strak...

Regels vol woorden die bevrijden Zinnen vol regels die beperken RH 2018

Je vraagt mij woorden Die mij beschrijven Wie ik ben Je kijkt naar mij Ziet mijn ogen Wie ik ben RH 2018

Brian liep eenzaam door een groot gebergte.  Het was benauwend en prachtig tegelijk. Het was met zijn ouders dat hij voor het laatst in een landschap als dit was geweest. Tientallen jaren terug. De weiden in de wijde omtrek, zo mooi groen had hij ze echter nog nooit gezien. Sneeuw op toppen,  kippenvel op zijn huid. Hij keek naar beneden,  een zwembroek was niet het juiste kledingstuk voor een lange wandeling in deze verlaten omgeving. Hoe had hij dat ooit kunnen verzinnen. Een zwembroek. Tot die grote vloedgolf. Brian hoorde een toenemend gerommel. De zwembroek was uitermate geschikt. De vloedgolf was van tropische aard, zo heerlijk warm. Kippenvel verdween als de sneeuw op de toppen onder een warme zon. Het onrustige water trok Brian meerder keren onder water, grote slokken zout water gulpte door alle gaten naar binnen. In zijn buik bouwde zich tijdens het zwemmen een enorme druk op. Een toenemend druk die een als snel ondraaglijk wordende pijn aankondigende. In zijn og...

Ze zijn vast van dezelfde mal, hetzelfde model. Op dezelfde dag geproduceerd. Zoals ze daar in identieke houding naast elkaar geposteerd staan bij de entree van een chique make-up winkel. Dezelfde lengte. Zelfde plastic glimlach. Het haar, zelfde kapsel en kleur. Zwarte modieuze kistjes,  strakke zwarte broek,  zwart strak truitje. Daarboven valt op dat de één wat vroeger op de dag geproduceerd moet zijn,  haar lippen zijn meer gezwollen. De wenkbrauwen zijn echter weer identiek,  ook bij het bruinen van de huid lijkt mij dat de verf langzaamaan opgeraakte, de één een tikkeltje lichter dan de ander.  (c) RH 9/6/2018

Vannacht rond vijf voor vier werd ik wakker.  Langzaam raakte ik bewust van een geluid in mijn hoofd, alsof het volume met hele kleine stapjes toenam. Het was geen piep of zoem. Mijn mond was droog,  ik stapte uit bed voor een glas water. Het geluid laat zich het best omschrijven als een jing,  een jing waarvan je eigenlijk de 'j' niet hoorde en de 'ng' nooit zal horen. Maar je weet toch dat het zo begon en zal eindigen. Een geluid van spanning, elektrische lading. Ik herkende het geluid van de keren dat ik langs een elektriciteitshuisje liep,  of een hoogspanningsmast. Een geluid dat zich niet sec door een 'i' laat omschrijven. De 'i' is hard, scherp, afgemeten. Dit geluid is zacht aan de randen. Edoch, toch zeker heel nadrukkelijk. Wanneer je dit dan altijd hoort, 24/7, 365 dagen per het jaar, d at je dan je oor afsnijdt leek mij vannacht opeens een logische gedachte. Na een kwartier begon ik,  hypochonder die ik ben, te vrezen dat het nooit meer...

Flatsj klinkt het naast mijn voeten.  Ik kijk omhoog en zie hem denken:  "Shit, mis! Díe had op zijn kop gemoeten."  – RH 2018