Remco typt . . .

Vannacht rond vijf voor vier werd ik wakker.  Langzaam raakte ik bewust van een geluid in mijn hoofd, alsof het volume met hele kleine stapjes toenam. Het was geen piep of zoem. Mijn mond was droog,  ik stapte uit bed voor een glas water. Het geluid laat zich het best omschrijven als een jing,  een jing waarvan je eigenlijk de 'j' niet hoorde en de 'ng' nooit zal horen. Maar je weet toch dat het zo begon en zal eindigen. Een geluid van spanning, elektrische lading. Ik herkende het geluid van de keren dat ik langs een elektriciteitshuisje liep,  of een hoogspanningsmast. Een geluid dat zich niet sec door een 'i' laat omschrijven. De 'i' is hard, scherp, afgemeten. Dit geluid is zacht aan de randen. Edoch, toch zeker heel nadrukkelijk. Wanneer je dit dan altijd hoort, 24/7, 365 dagen per het jaar, d at je dan je oor afsnijdt leek mij vannacht opeens een logische gedachte. Na een kwartier begon ik,  hypochonder die ik ben, te vrezen dat het nooit meer...

Flatsj klinkt het naast mijn voeten.  Ik kijk omhoog en zie hem denken:  "Shit, mis! Díe had op zijn kop gemoeten."  – RH 2018

Afgelopen nacht trad ik als doelman aan op een voetbalveld, een knollenveld eigenlijk. Gezien mijn kleding, mijn kicksen en de bal waarmee gespeeld gaat worden moet het een aantal decennia eerder zijn. De scheidsrechter spreken we aan met u. Aan de kant heren in trenchcoat,  gleufhoed op het strak gekamde haar. Een enkele dame toont haar blauwgrijze permanent onder een hoofddoekje. De wedstrijd is in volle gang. Er wordt eerlijk gestreden. Onze verdedigers hebben de handen vol. Een onverwachte terugspeelbal, een tegenstander snelt tussen de back en middenachter door in mijn richting,  een reflex, ik duik, op het moment dat ik de bal meen te kunnen grijpen knal ik met mijn voorhoofd tegen het nachtkastje. (c) RH 4/5/2018

Een vrouw In de hoek Ogen grauw Op die oude houten stoel Verstard Verlaten Nog hier Door het kloppen Van het hart Wanneer je bent Zonder gedachten Je lijkt te wachten Maar dat je is ontnomen Geen traan Geen lach Nooit meer begrip De ik, voor altijd verloren. RH 4/4/18

-Hey Brian. -Ja wat is er? -Je luisterde niet? -Nee sorry, dwaalde even weg. -We hadden het over herinneringen of sterke verhalen waar je met gemende gevoelens aan terugdenkt. -Oh. -Heb jij  er geen? -Nee. Denk het niet. Of toch. Ja. Ik was eens op een feestje.  Je weet wel teveel drinken, te weinig eten. Ik was in slaap gevallen. Word ik wakker, eerste zure golf al in mijn mond. Ik rennen en struikelen naar de wc. Gelukkig niet bezet, deur open, hoek om, op mijn knieën en daar kwam het. Zat de deksel nog op de pot.

Wanneer je pijn verwoordt van een ander in de eerste persoon. Omdat je die zelf zo goed voelt. Ben je dan een leugenaar? RH 13/3/18

De klok tikt In het donker Ver weg Achter het raam Van de kamer waar ik lig Dendert een snelle trein Gehaast staal op staal Het geluid De koude cadans  Brengt rillingen Kippenvel Onrust en rust Elke avond datzelfde geluid Vertrouwd als het raspen Van mijn ademtocht Waar gaat ie heen Leiden Den Haag  Rotterdam Brussel In mijn hoofd Bezoek ik station na station Voel de banden van de rugzak Wachten in Milaan Op een ijzig koude vloer Ruik ik stank Van het urinoir in Parijs Sluit mijn ogen In de zon van Madrid De knoflook van de conducteur Zijn ranzige zweet De zwerver op het bankje Voel de hand In mijn broekzak Trekt er iemand aan mijn tas Komt de man met zijn bandje Om mijn pols Ik verzet mij Duw hem weg De klok tikt In het donker Ver weg Achter het raam Van de kamer waar ik lig Al weken Of zijn het maanden dan wel jaren Dendert een snelle trein Gehaast staal op staal Het geluid De koude cadans Brengt rillingen Kippenvel Onrust Elke avond datzelfde geluid Vertrouwd als het raspen...